прапе́рчыцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. прапе́рчыцца прапе́рчацца
Прошлы час
м. прапе́рчыўся прапе́рчыліся
ж. прапе́рчылася
н. прапе́рчылася
Дзеепрыслоўе
прош. час прапе́рчыўшыся

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прапе́рчыцца сов. пропе́рчиться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прапе́рчыцца, ‑чыцца; зак.

Праняцца перцам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пропе́рчиться прапе́рчыцца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прапе́рчвацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да праперчыцца.

2. Зал. да праперчваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)