прагматы́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прагматы́ст прагматы́сты
Р. прагматы́ста прагматы́стаў
Д. прагматы́сту прагматы́стам
В. прагматы́ста прагматы́стаў
Т. прагматы́стам прагматы́стамі
М. прагматы́сце прагматы́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прагматы́ст м. прагмати́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прагматы́ст, ‑а, М ‑тысце, м.

1. Паслядоўнік прагматызму як філасофскай сістэмы.

2. Гісторык, які прытрымліваецца прагматызму ў перадачы гістарычных фактаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прагмати́ст прагматы́ст, -та м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прагма́тык, ‑а, м.

Тое, што і прагматыст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)