прага́рына

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. прага́рына прага́рыны
Р. прага́рыны прага́рын
Д. прага́рыне прага́рынам
В. прага́рыну прага́рыны
Т. прага́рынай
прага́рынаю		 прага́рынамі
М. прага́рыне прага́рынах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прага́рына ж. прога́р м.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прага́рына, ‑ы, ж.

Выгаралая частка якой‑н. паверхні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прага́рына ’выгарэлая частка якой-небудзь паверхні’ (ТСБМ). Да гарэць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

прога́р м. прага́рына, -ны ж.; (в лесу) выжа́рына, -ны ж., выжа́ра, -ры ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ры́цьвіна ’парытае свіннямі месца’ (Бяльк.). Ад рыць 1 (гл.) з дапамогай суф. ‑ін‑а як выбо́іна, прага́рына (пра словаўтваральную мадэль гл. Сцяцко, Афікс. наз., 42).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)