праві́льшчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
праві́льшчыца |
праві́льшчыцы |
| Р. |
праві́льшчыцы |
праві́льшчыц |
| Д. |
праві́льшчыцы |
праві́льшчыцам |
| В. |
праві́льшчыцу |
праві́льшчыц |
| Т. |
праві́льшчыцай
праві́льшчыцаю |
праві́льшчыцамі |
| М. |
праві́льшчыцы |
праві́льшчыцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
праві́льшчыца ж. прави́льщица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
праві́льшчыца, ‑ы, ж.
Жан. да правільшчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прави́льщица праві́льшчыца, -цы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)