праве́ршчык, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Той, хто займаецца праверкай чаго-н.

|| ж. праве́ршчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

праве́ршчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. праве́ршчык праве́ршчыкі
Р. праве́ршчыка праве́ршчыкаў
Д. праве́ршчыку праве́ршчыкам
В. праве́ршчыка праве́ршчыкаў
Т. праве́ршчыкам праве́ршчыкамі
М. праве́ршчыку праве́ршчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

праве́ршчык м., разг. прове́рщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

праве́ршчык, ‑а, м.

Разм. Той, хто займаецца праверкай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праве́ршчыца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да правершчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прове́рщик праве́ршчык, -ка м., правяра́льшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поверя́льщик уст. праве́ршчык, -ка м., правяра́льшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)