правакава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. правакава́нне
Р. правакава́ння
Д. правакава́нню
В. правакава́нне
Т. правакава́ннем
М. правакава́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

правакава́нне ср. провоци́рование

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

правакава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; незак.

1. каго (што) на што. Падбухторваць на якія-н. дзеянні шляхам правакацыі (у 1 знач.).

2. што. Рабіць правакацыю (у 2 знач.; спец.).

|| зак. справакава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; -кава́ны.

|| наз. правакава́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

провоци́рование правакава́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

incitement [ɪnˈsaɪtmənt] n. (to) падбухто́рванне, правакава́нне (каго-н. на што-н.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)