плюсава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. плюсава́нне
Р. плюсава́ння
Д. плюсава́нню
В. плюсава́нне
Т. плюсава́ннем
М. плюсава́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

плюсава́нне ср., текст. плюсова́ние, плюсо́вка ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

плюсава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. плюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плюсова́ние плюсава́нне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

плюсо́вка ж.

1. (действие) плюсо́ўка, -кі ж., плюсава́нне, -ння ср.;

2. (машина) плюсо́ўка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)