Verbum

ПЕТРО́НІЙ, Гай Петроній Арбітр (Gaius Petronius Arbiter; ? — 66 н.э.),

рымскі пісьменнік. Арыстакрат, «арбітр элегантнасці» пры двары імператара Нерона. Абвінавачаны ў змове, скончыў самагубствам. Верагодны аўтар рамана «Сатуры» («Сатырыкон»; мяркуюць, складаўся з 20 кніг), напісанага прозай з вершаванымі ўстаўкамі іранічна-сентэнцыйнага зместу. Захаваліся ўрыўкі, у якіх апісаны авантурныя і любоўныя гісторыі герояў з нізоў грамадства. Твору ўласцівы шырокі быт. фон, каларытныя замалёўкі нораваў эпохі Рым. імперыі. Аўтар выкарыстаў моўную характарыстыку для індывідуалізацыі персанажаў, стварыў узоры прастамоўя.

Тв.:

Рус. пер. — Сатирикон // Ахилл Татий. Лонг. Петроний. Апулей. М., 1969;

У кн.: Античный плутовской роман. Л., 1991.

С.​Дз.​Малюковіч.

т. 12, с. 335

КАРА́ЛІ (Вера Аляксееўна) (8.8.1889, Масква — 16.11.1972),

руская артыстка балета і кінаактрыса. Па паходжанні грачанка. Пасля сканчэння Маскоўскага тэатр. вучылішча (1906, педагог А.Горскі) у Вял. т-ры. Мела эфектную сцэн. знешнасць; яе танцу былі ўласцівы вытанчанасць, адухоўленая пластыка, скульпт. завершанасць і прыгажосць поз. Сярод партый: Анітра («Нур і Анітра» на муз. А.​Ільінскага), Саламбо і Багіня Таніт («Саламбо» А.​Арэндса), Эўніка («Эўніка і Петроній» на муз. Ф.​Шапэна), Раймонда, Пастушка («Раймонда», «5-я сімфонія» на муз. А.​Глазунова), Жызэль, Медора («Жызэль», «Карсар» А.​Адана), Нікія, Кітры («Баядэрка», «Дон Кіхот» Л.​Мінкуса). Выканала канцэртны нумар «Лебедзь, які памірае» на муз. К.​Сен-Санса. З 1918 за мяжой. У 1919—20 у Рускім балеце С.​Дзягілева, потым у розных трупах Еўропы і ЗША. З 1914 здымалася ў кіно (каля 30 фільмаў).

т. 8, с. 51