перакла́дчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Спецыяліст, які займаецца перакладамі з адной мовы на другую.

П. з польскай мовы.

|| ж. перакла́дчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

|| прым. перакла́дчыцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перакла́дчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. перакла́дчык перакла́дчыкі
Р. перакла́дчыка перакла́дчыкаў
Д. перакла́дчыку перакла́дчыкам
В. перакла́дчыка перакла́дчыкаў
Т. перакла́дчыкам перакла́дчыкамі
М. перакла́дчыку перакла́дчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перакла́дчык м. перево́дчик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перакла́дчык, ‑а, м.

Той, хто займаецца перакладамі з аднае мовы на другую. Мы разумеем сэрцамі ў Маскве Без перакладчыкаў адзін другога. Аўрамчык. Камендант абыходзіўся без перакладчыка, ён мог гаварыць па-руску. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перакла́дчык м. Spráchmittler m -s, -; Übersétzer m -s, - (пісьмовы); Dólmetscher m -s, - (вусны)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

перакладчык; перагаворшчык (разм.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

перево́дчик перакла́дчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тлума́ч, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м. (уст.).

Перакладчык (звычайна для вуснага перакладу ў час размовы, перагавораў).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

interpreter [ɪnˈtɜ:prɪtə] n.

1. перакла́дчык (вусны)

2. інтэрпрэта́тар

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

перакла́дчыца, ‑ы, ж.

Жан. да перакладчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)