перака́зчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
перака́зчык |
перака́зчыкі |
| Р. |
перака́зчыка |
перака́зчыкаў |
| Д. |
перака́зчыку |
перака́зчыкам |
| В. |
перака́зчыка |
перака́зчыкаў |
| Т. |
перака́зчыкам |
перака́зчыкамі |
| М. |
перака́зчыку |
перака́зчыках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
перака́зчык м., разг. переска́зчик
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перака́зчык, ‑а, м.
Разм. Той, хто пераказвае што‑н. (прачытанае або пачутае).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
переска́зчик разг. перака́зчык, -ка м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перака́зчыца, ‑ы, ж.
Разм. Жан. да пераказчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)