Пе́ката, пеката́ ’пякотка’ (барыс., чэрв., Сл. ПЗБ). Утвораныя пры дапамозе суф. ‑ат‑а са значэннем ’вынік дзеяння’ ад пе́кці/ пе́кчы < пячы (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

pieczenie

н.

1. пячэнне; выпяканне; выпечка;

wielkanocne pieczenie ciast i bab — вялікоднае пячэнне пірагоў;

2. пеката; пякотка;

pieczenie w gardle — пеката ў горле

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)