пары́льшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пары́льшчык пары́льшчыкі
Р. пары́льшчыка пары́льшчыкаў
Д. пары́льшчыку пары́льшчыкам
В. пары́льшчыка пары́льшчыкаў
Т. пары́льшчыкам пары́льшчыкамі
М. пары́льшчыку пары́льшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пары́льшчык м., в разн. знач. па́рильщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пары́льшчык, ‑а, м.

1. Рабочы, які працуе ў парыльні (у 2 знач.).

2. Той, хто парыцца ў лазні або парыць іншых. Толькі найбольш заядлыя парыльшчыкі спачатку трымаліся, сядзелі на падлозе, ушчаміўшы ў калені галаву і закрываючы яе рукамі. Ставер.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

па́ршчык, ‑а, м.

Тое, што і парыльшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пари́льщик в разн. знач. пары́льшчык, -ка м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)