паро́гавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
паро́гавы |
паро́гавая |
паро́гавае |
паро́гавыя |
| Р. |
паро́гавага |
паро́гавай
паро́гавае |
паро́гавага |
паро́гавых |
| Д. |
паро́гаваму |
паро́гавай |
паро́гаваму |
паро́гавым |
| В. |
паро́гавы (неадуш.)
паро́гавага (адуш.) |
паро́гавую |
паро́гавае |
паро́гавыя (неадуш.)
паро́гавых (адуш.) |
| Т. |
паро́гавым |
паро́гавай
паро́гаваю |
паро́гавым |
паро́гавымі |
| М. |
паро́гавым |
паро́гавай |
паро́гавым |
паро́гавых |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паро́г, -а, М -ро́зе, мн. -і, -аў, м.
1. Бервяно або брус у ніжняй частцы дзвярнога праёма.
Пераступіць цераз п.
На п. не пускаць каго-н. (не пускаць каго-н. у дом). Не выходзіць за п. (не выходзіць з дому). Ад парога хату не мятуць (прыказка).
2. перан., чаго. Пярэдадзень, мяжа чаго-н. (кніжн.).
На парозе гібелі.
3. Камяністы папярочны выступ на дне ракі, які паскарае цячэнне і абцяжарвае суднаходства.
Пеняцца хвалі на парогах.
4. Найменшая магчымая велічыня, ступень праяўлення чаго-н. (спец.).
П. адчуванняў.
П. чутнасці.
◊
З парога (адхіліць, не прыняць і пад.; разм., неадабр.) — адразу, не ўваходзячы ў сутнасць справы.
|| памянш. паро́жак, -жка, мн. -жкі, -жкаў, м. (да 1 і 3 знач.).
|| прым. паро́гавы, -ая, -ае (да 4 знач.; спец.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)