пампо́нчык
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пампо́нчык |
пампо́нчыкі |
| Р. |
пампо́нчыка |
пампо́нчыкаў |
| Д. |
пампо́нчыку |
пампо́нчыкам |
| В. |
пампо́нчык |
пампо́нчыкі |
| Т. |
пампо́нчыкам |
пампо́нчыкамі |
| М. |
пампо́нчыку |
пампо́нчыках |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пампо́н, -а, мн. -ы, -аў, м.
Упрыгажэнне ў выглядзе шарыка з нітак, футра і пад. на галаўным уборы, пакаёвых туфлях і пад.
Шапачка з пампонам.
|| памянш. пампо́нчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)