паліфо́нны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
паліфо́нны |
паліфо́нная |
паліфо́ннае |
паліфо́нныя |
| Р. |
паліфо́ннага |
паліфо́ннай
паліфо́ннае |
паліфо́ннага |
паліфо́нных |
| Д. |
паліфо́ннаму |
паліфо́ннай |
паліфо́ннаму |
паліфо́нным |
| В. |
паліфо́нны (неадуш.)
паліфо́ннага (адуш.) |
паліфо́нную |
паліфо́ннае |
паліфо́нныя (неадуш.)
паліфо́нных (адуш.) |
| Т. |
паліфо́нным |
паліфо́ннай
паліфо́ннаю |
паліфо́нным |
паліфо́ннымі |
| М. |
паліфо́нным |
паліфо́ннай |
паліфо́нным |
паліфо́нных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паліфо́нны муз. полифо́нный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паліфо́нны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Тое, што і поліфанічны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паліфо́нны
(гр. polyphonos)
муз. многагалосы, мілагучны.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)