пазмацо́ўваць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што.

Змацаваць усё, многае.

П. бярвенне скобамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пазмацо́ўваць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пазмацо́ўваю пазмацо́ўваем
2-я ас. пазмацо́ўваеш пазмацо́ўваеце
3-я ас. пазмацо́ўвае пазмацо́ўваюць
Прошлы час
м. пазмацо́ўваў пазмацо́ўвалі
ж. пазмацо́ўвала
н. пазмацо́ўвала
Загадны лад
2-я ас. пазмацо́ўвай пазмацо́ўвайце
Дзеепрыслоўе
прош. час пазмацо́ўваўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пазмацо́ўваць сов. (о многом) скрепи́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пазмацо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Змацаваць усё, многае. Пакуль у дарогу — трэба яшчэ пазмацоўваць [воз]. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пазмацо́ўваны скреплённый; см. пазмацо́ўваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скрепи́ть сов.

1. (прочно соединить) змацава́ць, мног. пазмацо́ўваць; (болтами — ещё) знітава́ць; (бумагу и т. п.) сашчапі́ць, мног. пасашчэ́пліваць, пасашчапля́ць;

скрепи́ть у́зы перен. змацава́ць ву́зы (по́вязі);

2. (удостоверить подписью, печатью) змацава́ць, мног. пазмацо́ўваць;

◊

скрепя́ се́рдце неахво́тна, не́хаця;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)