падціна́ць гл. падцяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

падціна́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. падціна́ю падціна́ем
2-я ас. падціна́еш падціна́еце
3-я ас. падціна́е падціна́юць
Прошлы час
м. падціна́ў падціна́лі
ж. падціна́ла
н. падціна́ла
Загадны лад
2-я ас. падціна́й падціна́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час падціна́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падціна́ць несов. подсека́ть, подруба́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падціна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да падцяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

падціна́ць гл. падцяць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

падця́ць, -датну́, -датне́ш, -датне́; -датнём, -датняце́, -датну́ць; -дця́ў, -ця́ла́; -датні́; -ця́ты; зак., што (разм.).

1. Тое, што і падціснуць (у 2 знач.).

П. губы.

П. хвост.

2. Падсячы, падрэзаць.

П. сякерай ствол.

|| незак. падціна́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

*Падціна́ка, пацьціна́ка ’чалавек, які заўсёды любіць падсмейваць другіх’ (Янк.). Да падцінаць < ‑цяць, ‑цінаць (гл. выцінаць, сцяць).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)