падсе́джванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
падсе́джванне |
| Р. |
падсе́джвання |
| Д. |
падсе́джванню |
| В. |
падсе́джванне |
| Т. |
падсе́джваннем |
| М. |
падсе́джванні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
падсе́джванне ср., разг. подси́живание
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падсе́джванне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. падседжваць — падседзець; падкопы, інтрыгі супраць каго‑н. [Янукевіч:] — І папярэджваю вас абодвух: заўважу падседжванне, дробную грызню — не паздаровіцца ні табе, Сцяпан Захаравіч, ні табе, Лявон Ігнатавіч... Хадкевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
подси́живание
1. падпільно́ўванне, -ння ср.;
2. падсе́джванне, -ння ср.; см. подси́живать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)