падра́дчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
падра́дчыца |
падра́дчыцы |
| Р. |
падра́дчыцы |
падра́дчыц |
| Д. |
падра́дчыцы |
падра́дчыцам |
| В. |
падра́дчыцу |
падра́дчыц |
| Т. |
падра́дчыцай
падра́дчыцаю |
падра́дчыцамі |
| М. |
падра́дчыцы |
падра́дчыцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
падра́дчыца ж. подря́дчица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падра́дчыца, ‑ы, ж.
1. Жан. да падрадчык.
2. Разм. Жонка падрадчыка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
подря́дчица падра́дчыца, -цы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)