падпа́льнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. падпа́льнік падпа́льнікі
Р. падпа́льніка падпа́льнікаў
Д. падпа́льніку падпа́льнікам
В. падпа́льнік падпа́льнікі
Т. падпа́льнікам падпа́льнікамі
М. падпа́льніку падпа́льніках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

warmonger

[ˈwɔr,mʌŋgər]

n.

падпа́льнік вайны́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

podpalacz

м. падпальшчык; падпальнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

incendiary

[ɪnˈsendieri]

1.

adj.

1) які́ падпа́львае

2) запа́льны (снара́д)

3) які́ падбухто́рвае або́ се́е варо́жасьць, падбухто́рніцкі

2.

n., pl. -aries

1) падпа́льнік -а m., падпа́льніца f.

2) падбухто́рнік -а m., падбухто́рніца f.

3) запа́льная бо́мба або́ снара́д

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)