падпалко́ўніцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. падпалко́ўніцкі падпалко́ўніцкая падпалко́ўніцкае падпалко́ўніцкія
Р. падпалко́ўніцкага падпалко́ўніцкай
падпалко́ўніцкае		 падпалко́ўніцкага падпалко́ўніцкіх
Д. падпалко́ўніцкаму падпалко́ўніцкай падпалко́ўніцкаму падпалко́ўніцкім
В. падпалко́ўніцкі (неадуш.)
падпалко́ўніцкага (адуш.)		 падпалко́ўніцкую падпалко́ўніцкае падпалко́ўніцкія (неадуш.)
падпалко́ўніцкіх (адуш.)
Т. падпалко́ўніцкім падпалко́ўніцкай
падпалко́ўніцкаю		 падпалко́ўніцкім падпалко́ўніцкімі
М. падпалко́ўніцкім падпалко́ўніцкай падпалко́ўніцкім падпалко́ўніцкіх

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падпалко́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Афіцэрскае званне, чын, рангам вышэйшы за маёра і ніжэйшы за палкоўніка, а таксама асоба, якая мае гэта званне.

|| прым. падпалко́ўніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

подполко́вничий падпалко́ўніцкі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)