паддзі́р
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
паддзі́р |
паддзі́ры |
| Р. |
паддзі́ра |
паддзі́раў |
| Д. |
паддзі́ру |
паддзі́рам |
| В. |
паддзі́р |
паддзі́ры |
| Т. |
паддзі́рам |
паддзі́рамі |
| М. |
паддзі́ры |
паддзі́рах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паддзі́р м., горн. подди́р
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паддзі́р, ‑а, м.
Спец. Інструмент у выглядзе кліна, які ўжываецца ў горнай справе для здабычы ломкіх парод.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
подди́р горн. паддзі́р, -ра м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)