падго́ншчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. падго́ншчык падго́ншчыкі
Р. падго́ншчыка падго́ншчыкаў
Д. падго́ншчыку падго́ншчыкам
В. падго́ншчыка падго́ншчыкаў
Т. падго́ншчыкам падго́ншчыкамі
М. падго́ншчыку падго́ншчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падго́ншчык м., в разн. знач. подго́нщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падго́ншчык, ‑а, м.

1. Той, хто займаецца падгонам (у 1 знач.) або падгонкай. Падгоншчык жывёлы. Падгоншчык дэталей.

2. У паляўнічай справе — памочнік выжлятніка (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

подго́нщик охот. падго́ншчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падго́ншчыца, ‑ы, ж.

Жан. да падгоншчык (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)