падагры́чка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. падагры́чка падагры́чкі
Р. падагры́чкі падагры́чак
Д. падагры́чцы падагры́чкам
В. падагры́чку падагры́чак
Т. падагры́чкай
падагры́чкаю		 падагры́чкамі
М. падагры́чцы падагры́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

падагры́чка ж., разг. подагри́чка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падагры́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Разм. Жан. да падагрык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пада́грык, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Чалавек, хворы на падагру.

|| ж. падагры́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

подагри́чка разг. падагры́чка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)