пагруката́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. пагрукачу́ пагруко́чам
2-я ас. пагруко́чаш пагруко́чаце
3-я ас. пагруко́ча пагруко́чуць
Прошлы час
м. пагруката́ў пагруката́лі
ж. пагруката́ла
н. пагруката́ла
Загадны лад
2-я ас. пагрукачы́ пагрукачы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час пагруката́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пагруката́ць сов. погромыха́ть, погрохота́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пагруката́ць, ‑качу, ‑кочаш, ‑коча; зак.

Разм. Грукатаць некаторы час. Звычайна зранку пагрукочуць жанчыны вёдрамі ля студняў, прастукоча коламі фурманка на вуліцы, прамчыцца на матацыкле які-небудзь вясковы хлопец-зух. Кухараў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пагрукаце́ць сов., см. пагруката́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

погромыха́ть сов., разг. пагруката́ць; (о громе) пагрыме́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

погрохота́ть сов., разг. пагруката́ць, пагру́каць; (о громе) пагрыме́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)