паго́рачак

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. паго́рачак паго́рачкі
Р. паго́рачка паго́рачкаў
Д. паго́рачку паго́рачкам
В. паго́рачак паго́рачкі
Т. паго́рачкам паго́рачкамі
М. паго́рачку паго́рачках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паго́рачак, -чка м. хо́лмик, бугоро́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паго́рачак, ‑чка, м.

Памянш. да пагорак; невялікі пагорак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паго́рак, -рка, мн. -ркі, -ркаў, м.

Невялікая адложыстая ўзвышанасць, узгорак.

Хата стаіць на пагорку.

|| памянш. паго́рачак, -чка, мн. -чкі, -чкаў, м.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

hillock [ˈhɪlək] n. паго́рачак, узго́рак

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wzgórek

м. узгорачак; пагорачак; грудок

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

холмик уменьш. узго́рачак, -чка м., паго́рачак, -чка м.; грудо́к, -дка́ м.; (насыпанный) капе́ц, -пца́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

наваро́чаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.

1. Павярнуць з боку на бок вялікую колькасць чаго‑н.

2. Абярнуць, перакуліць вялікую колькасць чаго‑н.

3. Разм. Наваліць, накідаць, нагрувасціць у вялікай колькасці. Там, дзе стаяла калісьці вартавая зямлянка, снарадамі наварочала цэлы пагорачак. Дубоўка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

буго́рок

1. анат. бугаро́к, -рка́ м.;

2. (холмик) паго́рачак, -чка м., узго́рачак, -чка м., грудо́к, -дка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ша́хта Яма і магільны пагорачак (Слаўг.). Тое ж ша́хты (Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)