паглушэ́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
паглушэ́ю |
паглушэ́ем |
| 2-я ас. |
паглушэ́еш |
паглушэ́еце |
| 3-я ас. |
паглушэ́е |
паглушэ́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
паглушэ́ў |
паглушэ́лі |
| ж. |
паглушэ́ла |
| н. |
паглушэ́ла |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
паглушэ́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паглушэ́ць, ‑эю, ‑эеш, ‑эе; зак.
Стаць, зрабіцца больш глухім (у 1–3 знач.). На хвіліну здалося, што наступіла цішыня, што ўсё замерла, і нібы стукат тракаў паглушэў. Мележ. Неўзаметку арэшнік скончыўся, і хлапчук апынуўся ў густым маладым ельніку. Тут дарога паглушэла яшчэ больш. Вышынскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)