паво́йкаць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
паво́йкаю |
паво́йкаем |
| 2-я ас. |
паво́йкаеш |
паво́йкаеце |
| 3-я ас. |
паво́йкае |
паво́йкаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
паво́йкаў |
паво́йкалі |
| ж. |
паво́йкала |
| н. |
паво́йкала |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
паво́йкаўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паво́йкаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Войкаць некаторы час. Павойкала трохі старая маці, але хутка супакоілася — хата ж новая, дрэва як звон. Кухараў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
поо́хать сов. паво́хкаць, паво́йкаць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)