пава́жлівы, -ая, -ае.

Які адносіцца да каго-н. з павагай.

П. сын.

Паважліва (прысл.) аднесціся.

|| наз. пава́жлівасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пава́жлівы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пава́жлівы пава́жлівая пава́жлівае пава́жлівыя
Р. пава́жлівага пава́жлівай
пава́жлівае		 пава́жлівага пава́жлівых
Д. пава́жліваму пава́жлівай пава́жліваму пава́жлівым
В. пава́жлівы (неадуш.)
пава́жлівага (адуш.)		 пава́жлівую пава́жлівае пава́жлівыя (неадуш.)
пава́жлівых (адуш.)
Т. пава́жлівым пава́жлівай
пава́жліваю		 пава́жлівым пава́жлівымі
М. пава́жлівым пава́жлівай пава́жлівым пава́жлівых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пава́жлівы уважи́тельный; почти́тельный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пава́жлівы, ‑ая, ‑ае.

Які адносіцца з павагай да каго‑, чаго‑н. Як жа не дапамагчы, не адказаць, калі яны [Антон, Хведар] хлопцы маладыя, паважлівыя, за настаўніка мяне лічаць. Кавалёў. [Палашка:] — Сапраўды [Камар] хлопец хвацкі і паважлівы, ведае, як да чалавека ставіцца. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пава́жлівы éhrerbietig, áchtungsvoll

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

лю́дскі, -ая, -ае.

1. Чалавечны, паважлівы; уласцівы людзям.

Людскія адносіны.

2. Добры, прыгодны для чаго-н.

Гэта людская рэч.

|| наз. лю́дскасць, -і, ж. (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

уважи́тельный

1. ува́жлівы;

уважи́тельная причи́на ува́жлівая прычы́на;

2. (почтительный) пава́жлівы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

pi¦etätvoll a пава́жлівы, пачці́вы; гл. pi¦etätisch

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)