осужде́ние ср.

1. (судебное) асуджэ́нне, -ння ср., прысу́д, -ду м.;

2. (порицание) асуджэ́нне, -ння ср., ганьбава́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

осуждение

Том: 23, старонка: 5.

img/23/23-005_0012_Осуждение.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

асуджэ́нне ср.

1. осужде́ние;

2. осужде́ние;

3. обрече́ние, осужде́ние;

1-3 см. асудзі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ганьбава́нне ср.

1. поро́чение;

2. порица́ние, осужде́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

неодобре́ние неадабрэ́нне, -ння ср., неўхвале́нне, -ння ср.; (осуждение) асуджэ́нне, -ння ср.; (порицание) ганьбава́нне, -ння ср.; нездавальне́нне, -ння ср.;

вы́сказать неодобре́ние вы́казаць неадабрэ́нне (асуджэ́нне);

заслужи́ть неодобре́ние заслужы́ць асуджэ́нне;

вы́звать неодобре́ние вы́клікаць нездавальне́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)