ны́днік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ны́днік |
ны́днікі |
| Р. |
ны́дніка |
ны́днікаў |
| Д. |
ны́дніку |
ны́днікам |
| В. |
ны́дніка |
ны́днікаў |
| Т. |
ны́днікам |
ны́днікамі |
| М. |
ны́дніку |
ны́дніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ны́днік ’скнара, скупы’ (Нас., Бяльк.). Да пыдзіць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Скны́да ‘скнара’ (карэліц., З нар. сл.). Кантамінацыя скнара і ныдзець, ныднік, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)