нуды́стка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
нуды́стка |
нуды́сткі |
| Р. |
нуды́сткі |
нуды́стак |
| Д. |
нуды́стцы |
нуды́сткам |
| В. |
нуды́стку |
нуды́стак |
| Т. |
нуды́сткай
нуды́сткаю |
нуды́сткамі |
| М. |
нуды́стцы |
нуды́стках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
нуды́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Прыхільнік, паслядоўнік нудызму.
|| ж. нуды́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. нуды́сцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)