Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Но́еў
прыметнік, прыналежны
адз.
мн.
м.
ж.
н.
-
Н.
Но́еў
Но́ева
Но́ева
Но́евы
Р.
Но́евага
Но́евай Но́евае
Но́евага
Но́евых
Д.
Но́еваму
Но́евай
Но́еваму
Но́евым
В.
Но́еў (неадуш.) Но́евага (адуш.)
Но́еву
Но́ева
Но́евы (неадуш.) Но́евых (адуш.)
Т.
Но́евым
Но́евай Но́еваю
Но́евым
Но́евымі
М.
Но́евым
Но́евай
Но́евым
Но́евых
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
но́еў: Н. каўчэ́гмиф. Но́ев ковче́г;
н. каўчэ́г — перен. но́ев ковче́г
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
но́ев/Но́ев ковче́гмиф.Но́еў каўчэ́г;
но́ев ковче́гперен.но́еў каўчэ́г.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Noah[ˈnəʊə]n.bibl. Ной
♦
Noah’s ark/the ArkНо́еў каўчэ́г
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ark[ɑ:k]n. каўчэ́г
♦
Noah’s arkНо́еў каўчэ́г;
out of the ark устарэ́лы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
каўчэ́гм.
1.царк. Schrein m -(e)s, -e;
2.:
Но́еў каўчэ́г die Árche Nóahs
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
МУРАЦА́Н (сапр.Тэр-Аванесян) Грыгор
(13.12.1854, г. Шуша, Нагорны Карабах — 25.9.1908),
армянскі пісьменнік. Скончыў епархіяльную школу (1873, г. Шуша). З 1878 у Тбілісі.
Друкаваўся з пач. 1880-х г. У ранніх творах прапагандаваў хрысц. мараль. У аповесцях «Ноеў воран» (1899), «Апостал» (1902) і інш. — складанасць сац. становішча арм. сялянства, у шматлікіх апавяданнях і рамане «Цэнтр адукацыі» (1892) — побыт і норавы гар. буржуазіі. Аўтар гіст. рамана «Геворг Марзпетуні» (1896, выд. 1912) пра драматычны лёс арм. народа ў 10 ст., п’есы «Рузан» (паст. 1882, выд. 1900).
Тв.:
Рус.пер. — Ноев ворон: Повести и рассказы. М., 1961;
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Árchef -, -n рэл. каўчэ́г;
die ~ NóahsНо́еў каўчэ́г;
aus der ~ Nóahs дапато́пны, з дапато́пных часо́ў
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
БРУ́НА ((Bruno) Джардана Філіпа) (1548, г. Нола, Італія — 17.2.1600),
італьянскі філосаф-матэрыяліст, паэт. Выступаў супраць каталіцызму, схаластыкі і цемрашальства. У 15 гадоў стаў манахам. Вучыўся ў манастырскай школе дамініканскага ордэна. Атрымаў сан святара і ступень д-ра філасофіі. У 1575, каб пазбегнуць праследавання царкоўнікамі за свае погляды, пакінуў манастыр, пазней і Італію. Жыў у Францыі, Англіі, Германіі. У 1592 вярнуўся на радзіму. Быў абвінавачаны інквізіцыяй у ерасі і вальнадумстве, пасля 8-гадовага зняволення ў турме спалены. Абапіраючыся на геліяцэнтрычную сістэму М.Каперніка і дапаўняючы яе новымі палажэннямі, Бруна выказваў думкі, што Сусвет не абмяжоўваецца сонечнай сістэмай, а Сонца не з’яўляецца абсалютным цэнтрам Сусвету, яно рухаецца і мяняе сваё становішча адносна зорак, што існуе бясконцае мноства светаў. Адзінай субстанцыяй свету лічыў матэрыю. Аднак матэрыяліст. і дыялект. ідэі ў Бруна спалучаліся з пантэізмам і гілазаізмам. Распрацоўваючы метад пазнання свету, спалучаў эмпірызм з рацыяналізмам. Асн. працы: «Пра прычыну, пачатак і адзінае» (1584), «Пра бясконцасць, сусвет і светы» (1584). Аўтар антыклерыкальнай сатыр. паэмы «Ноеў каўчэг», камедыі «Падсвечнік» (1582), філас. санетаў.
