нео́навао́ўты

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. нео́навао́ўты нео́навао́ўтая нео́навао́ўтае нео́навао́ўтыя
Р. нео́навао́ўтага нео́навао́ўтай
нео́навао́ўтае
нео́навао́ўтага нео́навао́ўтых
Д. нео́навао́ўтаму нео́навао́ўтай нео́навао́ўтаму нео́навао́ўтым
В. нео́навао́ўты (неадуш.)
нео́навао́ўтага (адуш.)
нео́навао́ўтую нео́навао́ўтае нео́навао́ўтыя (неадуш.)
нео́навао́ўтых (адуш.)
Т. нео́навао́ўтым нео́навао́ўтай
нео́навао́ўтаю
нео́навао́ўтым нео́навао́ўтымі
М. нео́навао́ўтым нео́навао́ўтай нео́навао́ўтым нео́навао́ўтых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

НЕО́Н (лац. Neon),

Ne, хімічны элемент VIII групы перыяд. сістэмы, ат. н. 10, ат. м. 20,179, адносіцца да інертных газаў. Прыродны складаецца з 3 стабільных ізатопаў з масавымі лікамі 20—22; найб. колькасць па аб’ёме ​20Ne (90,92%). У атмасферы 1,82∙10​−3% па аб’ёме. Адкрыты ў 1898 разам з крыптонам, назва ад грэч. neos — новы.

Аднаатамны газ без колеру і паху, tпл −248 52 °C, tкіп −245,93 °C, шчыльн. 0,89994 кг/м (пры нармальных умовах). Хімічна інертны; атрыманы толькі клатраты (напр., Ne∙6H2O). Вылучаюць пры рэктыфікацыі вадкага паветра. Выкарыстоўваюць у газаразрадных крыніцах святла (чырвонае свячэнне), вадкі — як холадагент у тэхніцы нізкіх тэмператур, неонава-геліевую сумесь — як рабочае асяроддзе ў газавых лазерах.

т. 11, с. 285

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)