немаё́мны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. немаё́мны немаё́мная немаё́мнае немаё́мныя
Р. немаё́мнага немаё́мнай
немаё́мнае		 немаё́мнага немаё́мных
Д. немаё́мнаму немаё́мнай немаё́мнаму немаё́мным
В. немаё́мны (неадуш.)
немаё́мнага (адуш.)		 немаё́мную немаё́мнае немаё́мныя (неадуш.)
немаё́мных (адуш.)
Т. немаё́мным немаё́мнай
немаё́мнаю		 немаё́мным немаё́мнымі
М. немаё́мным немаё́мнай немаё́мным немаё́мных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

немаёмны неиму́щий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

немаёмны, ‑ая, ‑ае.

Які не мае сродкаў для існавання; бедны. Немаёмныя класы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

неиму́щий немаёмны; (небогатый) небага́ты; (незажиточный) незамо́жны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПРАЛЕТА́РЫІ (лац. proletarii ад proles патомства, г. зн. немаёмны, які мае толькі патомства) антычныя, у Старажытным Рыме паводле рэформы цара Сервія Тулія — найніжэйшы немаёмны слой грамадзян, якія не ўваходзілі ў склад 5 класаў (ці разрадаў) рым. абшчыны; выстаўлялі ў нар. апалчэнне адну цэнтурыю і мелі адзін голас (з 193) у каміцыях (нар. сход). З 1 ст. П. — дэкласаваныя слаі грамадства, якія жылі за кошт падачак дзяржавы і багацеяў.

т. 12, с. 551

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

besítzlos a немаёмны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

míttellos a бе́дны, немаёмны, без сро́дкаў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)