недасу́шаны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. недасу́шаны недасу́шаная недасу́шанае недасу́шаныя
Р. недасу́шанага недасу́шанай
недасу́шанае		 недасу́шанага недасу́шаных
Д. недасу́шанаму недасу́шанай недасу́шанаму недасу́шаным
В. недасу́шаны (неадуш.)
недасу́шанага (адуш.)		 недасу́шаную недасу́шанае недасу́шаныя (неадуш.)
недасу́шаных (адуш.)
Т. недасу́шаным недасу́шанай
недасу́шанаю		 недасу́шаным недасу́шанымі
М. недасу́шаным недасу́шанай недасу́шаным недасу́шаных

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

недасу́шаны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. недасу́шаны недасу́шаная недасу́шанае недасу́шаныя
Р. недасу́шанага недасу́шанай
недасу́шанае		 недасу́шанага недасу́шаных
Д. недасу́шанаму недасу́шанай недасу́шанаму недасу́шаным
В. недасу́шаны (неадуш.)
недасу́шанага (адуш.)		 недасу́шаную недасу́шанае недасу́шаныя (неадуш.)
недасу́шаных (адуш.)
Т. недасу́шаным недасу́шанай
недасу́шанаю		 недасу́шаным недасу́шанымі
М. недасу́шаным недасу́шанай недасу́шаным недасу́шаных

Кароткая форма: недасу́шана.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

недасу́шаны недосу́шенный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

недосу́шенный недасу́шаны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ваўкува́тый ’трохі недасушаны, вільготны’ (Бяльк.). Рус. дыял. волкова́тый ’тс’. Параўн. рус. дыял. волгова́тый ’тс’ (да волгкий ’сыры’, слав. *vьlg‑ ’вадкасць’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вагкава́ты ’ў якім адчуваецца вільгаць’ (КТС): «Крочаць па вагкаватай гравійцы» (А. Кулакоўскі). Да вогкі ’волкі’ (гл.). Параўн. ваўкаваты ’недасушаны, вільготны’ (Нас.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

труха́, ‑і, ДМ труса, ж.

Разм. Перацёртае сена, салома і пад.; пацяруха. Шашура злез на зямлю і атрос з сябе саламяную труху. Мележ. // Дробныя сухія рэшткі чаго‑н. наогул (паперы і пад.). Недасушаны торф траціць свае высокія паліўныя якасці, а пад дзеяннем марозу і зусім разбураецца, ператвараецца ў труху. «Беларусь». // перан. Што‑н. нікчэмнае, якое не мае карысці. Хто ж рые ямы на шляху, у пыл паваліцца той ніцма, і ператруць яго ў труху пуцін далёкіх навальніцы. Дудар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)