нахі́мавец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
нахі́мавец |
нахі́маўцы |
| Р. |
нахі́маўца |
нахі́маўцаў |
| Д. |
нахі́маўцу |
нахі́маўцам |
| В. |
нахі́маўца |
нахі́маўцаў |
| Т. |
нахі́маўцам |
нахі́маўцамі |
| М. |
нахі́маўцу |
нахі́маўцах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
нахі́мавец, ‑маўца; м.
Выхаванец нахімаўскага вучылішча.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нахи́мовец нахі́мавец, -маўца м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)