натра́ўшчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
натра́ўшчыца |
натра́ўшчыцы |
| Р. |
натра́ўшчыцы |
натра́ўшчыц |
| Д. |
натра́ўшчыцы |
натра́ўшчыцам |
| В. |
натра́ўшчыцу |
натра́ўшчыц |
| Т. |
натра́ўшчыцай
натра́ўшчыцаю |
натра́ўшчыцамі |
| М. |
натра́ўшчыцы |
натра́ўшчыцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
натра́ўшчыца ж., спец. натра́вщица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
натра́ўшчыца, ‑ы, ж.
Спец. Жан. да натраўшчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
натра́вщица натра́ўшчыца, -цы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)