накарчо́ўваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. накарчо́ўваю накарчо́ўваем
2-я ас. накарчо́ўваеш накарчо́ўваеце
3-я ас. накарчо́ўвае накарчо́ўваюць
Прошлы час
м. накарчо́ўваў накарчо́ўвалі
ж. накарчо́ўвала
н. накарчо́ўвала
Загадны лад
2-я ас. накарчо́ўвай накарчо́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час накарчо́ўваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

накарчо́ўваць несов. накорчёвывать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

накарчо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да накарчаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накарчава́ць, -чу́ю, -чу́еш, -чу́е; -чу́й; -чава́ны; зак., чаго.

Выкарчаваць, выкапаць з карэннем пэўную колькасць пнёў і пад.

|| незак. накарчо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

накорчёвывать несов. накарчо́ўваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)