надклё́пка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
надклё́пка |
надклё́пкі |
| Р. |
надклё́пкі |
надклё́пак |
| Д. |
надклё́пцы |
надклё́пкам |
| В. |
надклё́пку |
надклё́пкі |
| Т. |
надклё́пкай
надклё́пкаю |
надклё́пкамі |
| М. |
надклё́пцы |
надклё́пках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
надклёпка ж., в разн. знач. надклёпка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
надклёпка в разн. знач. надклёпка, -кі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
надклёпка, ‑і, ДМ ‑пцы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. надкляпаць.
2. Тое, што надкляпана.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)