наварача́цца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
наварача́юся |
наварача́емся |
| 2-я ас. |
наварача́ешся |
наварача́ецеся |
| 3-я ас. |
наварача́ецца |
наварача́юцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
наварача́ўся |
наварача́ліся |
| ж. |
наварача́лася |
| н. |
наварача́лася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
наварача́йся |
наварача́йцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
наварача́ючыся |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Наварот ’вяртанне, зварот’ (Др.-Падб.), наворот ’заход’: < гУжэ другім наворотом грыбы несуць» (ТС, 3, 115); на́варатам ’у першы, другі, трэці прыём’ (Некр.). Калі першае слова з пэўнымі падставамі можна разглядаць як фанетычна адаптаваны паланізм, параўн. польск. nawrót (гл. Вячорка, БЛ, 30, 1986, 51), то астатнія несумненна ўяўляюць мясцовыя ўтварэнні ад варочаць, варочацца, вядомыя і іншым славянскім мовам. Параўн. наварачацца ’заходзіць час ад часу’ (Мат. Гом.), серб.-харв. на́врат: у вище наврата ’шматразова’ і пад.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)