мінда́лік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. мінда́лік мінда́лікі
Р. мінда́ліка мінда́лікаў
Д. мінда́ліку мінда́лікам
В. мінда́лік мінда́лікі
Т. мінда́лікам мінда́лікамі
М. мінда́ліку мінда́ліках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мінда́лік, ‑а, м.

Тое, што і міндаліна (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)