мінгрэ́лец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мінгрэ́лец |
мінгрэ́льцы |
| Р. |
мінгрэ́льца |
мінгрэ́льцаў |
| Д. |
мінгрэ́льцу |
мінгрэ́льцам |
| В. |
мінгрэ́льца |
мінгрэ́льцаў |
| Т. |
мінгрэ́льцам |
мінгрэ́льцамі |
| М. |
мінгрэ́льцу |
мінгрэ́льцах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
мінгрэ́лец,
гл. мінгрэльцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мінгрэ́льцы, ‑аў; адз. мінгрэлец, ‑льца, м.; мінгрэлка, ‑і, ДМ ‑лцы; мн. мінгрэлкі, ‑лак; ж.
Тое, што і мегрэлы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)