мінгрэ́л
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
мінгрэ́л |
мінгрэ́лы |
| Р. |
мінгрэ́ла |
мінгрэ́лаў |
| Д. |
мінгрэ́лу |
мінгрэ́лам |
| В. |
мінгрэ́ла |
мінгрэ́лаў |
| Т. |
мінгрэ́лам |
мінгрэ́ламі |
| М. |
мінгрэ́ле |
мінгрэ́лах |
Крыніцы:
nazounik2008,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мингре́л и мингре́лец мінгрэ́л, -ла м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
мінгрэ́лы, ‑аў; адз. мінгрэл, ‑а, м.; мінгрэлка, ‑і, ДМ ‑лцы; мн. мінгрэлкі, ‑лак; ж.
Тое, што і мегрэлы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)