мімі́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. мімі́стка мімі́сткі
Р. мімі́сткі мімі́стак
Д. мімі́стцы мімі́сткам
В. мімі́стку мімі́стак
Т. мімі́сткай
мімі́сткаю		 мімі́сткамі
М. мімі́стцы мімі́стках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

мімі́стка ж., театр. мими́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мімі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да міміст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мімі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Акцёр, які па-майстэрску валодае мімікай.

|| ж. мімі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

мими́стка мімі́стка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)