мыслява́ць
‘разважаць над чым-небудзь’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
мыслю́ю |
мыслю́ем |
| 2-я ас. |
мыслю́еш |
мыслю́еце |
| 3-я ас. |
мыслю́е |
мыслю́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
мыслява́ў |
мыслява́лі |
| ж. |
мыслява́ла |
| н. |
мыслява́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
мыслю́й |
мыслю́йце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
мыслю́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Мы́сліць ’разважаць, супастаўляючы думкі або з’явы рэчаіснасці і робячы з іх вывады’, ’уяўляць у думках, жадаць’ (ТСБМ, Нас., Яруш.), мыслява́ць ’разважаць’ (мазыр., Нар. Гом.). Укр. мислити, рус. мыслить, польск. myśleć, н.-луж. mysliś, в.-луж. myslić, чэш. mysliti, славац. myslieť, славен. mísliti, серб.-харв. ми̏слити, макед. мисли, балг. мисля, ст.-слав. мыслити (мышлѫ). Прасл. mysliti, якое з myslь > мысль (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)