ме́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ме́чны ме́чная ме́чнае ме́чныя
Р. ме́чнага ме́чнай
ме́чнае		 ме́чнага ме́чных
Д. ме́чнаму ме́чнай ме́чнаму ме́чным
В. ме́чны (неадуш.)
ме́чнага (адуш.)		 ме́чную ме́чнае ме́чныя (неадуш.)
ме́чных (адуш.)
Т. ме́чным ме́чнай
ме́чнаю		 ме́чным ме́чнымі
М. ме́чным ме́чнай ме́чным ме́чных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

МЕ́ЧНІК, мечны,

пасада (урад) у ВКЛ у канцы 15—18 ст. У час вял. урачыстасцей М. ВКЛ нёс перад манархам аголены меч, што сімвалізаваў вайск. ўладу. Існавалі таксама павятовыя М.

У.​М.​Вяроўкін-Шэлюта.

т. 10, с. 326

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)