межавы́ гл. мяжа.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

межавы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. межавы́ межава́я межаво́е межавы́я
Р. межаво́га межаво́й
межаво́е		 межаво́га межавы́х
Д. межаво́му межаво́й межаво́му межавы́м
В. межавы́ (неадуш.) межаву́ю межаво́е межавы́я (неадуш.)
Т. межавы́м межаво́й
межаво́ю		 межавы́м межавы́мі
М. межавы́м межаво́й межавы́м межавы́х

Іншыя варыянты: ме́жавы.

Крыніцы: krapivabr2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ме́жавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ме́жавы ме́жавая ме́жавае ме́жавыя
Р. ме́жавага ме́жавай
ме́жавае		 ме́жавага ме́жавых
Д. ме́жаваму ме́жавай ме́жаваму ме́жавым
В. ме́жавы (неадуш.)
ме́жавага (адуш.)		 ме́жавую ме́жавае ме́жавыя (неадуш.)
ме́жавых (адуш.)
Т. ме́жавым ме́жавай
ме́жаваю		 ме́жавым ме́жавымі
М. ме́жавым ме́жавай ме́жавым ме́жавых

Іншыя варыянты: межавы́.

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

межавы́

1. прил. межево́й;

~вы́я слупы́ — межевы́е столбы́;

м. ланцу́г — межева́я цепь;

2. в знач. сущ., уст. полево́й сто́рож

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

межавы́, ‑ая, ‑ое.

1. Які ўстанаўлівае, абазначае мяжу паміж чым‑н. Межавы знак. Межавы капец. □ Паўз дарогу бялелі каморніцкія тычкі і межавыя слупы. Чорны. // Такі, у якім вызначаны межы, граніцы якіх‑н. зямельных ўчасткаў. Межавыя кнігі.

2. Які мае адносіны да межавання, прызначаны для межавання. Межавая інструкцыя. Межавы ланцуг.

3. у знач. наз. межавы́, ‑ога, м. Спецыяліст па межаванню; межавік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

межавы́ Grenz-;

межавы́ слуп Grénzpfahl m -s, -pfähle

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мяжа́, -ы́, мн. ме́жы, меж, ж.

1. Вузкая палоска неўзаранай зямлі паміж двума палеткамі, участкамі, уладаннямі.

2. Пагранічная лінія паміж сумежнымі дзяржавамі; граніца.

3. перан. Норма, рубеж чаго-н. дазволенага, магчымага.

Ні ў выказваннях, ні ва ўчынках ён не дазваляў сабе пераходзіць мяжы прыстойнасці.

|| прым. межавы́, -а́я, -о́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

межево́й

1. межавы́;

2. (землемерный) межавы́, камо́рніцкі;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

miedzowy

межавы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ГЕ́РМА (грэч. hermēs),

чатырохгранны слуп, завершаны скульпт. выявай галавы першапачаткова бога Гермеса (адсюль назва), потым стараж. багоў, з 5 ст. да н.э. і партрэтнымі выявамі дзярж. дзеячаў, філосафаў і інш. У ант. эпоху герма — пераважна межавы знак, паказальнік дарог, з 16 ст. — від дэкар. і садова-паркавай скульптуры.

т. 5, с. 175

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)