маянтко́вы гл. маёнтак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

маянтко́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. маянтко́вы маянтко́вая маянтко́вае маянтко́выя
Р. маянтко́вага маянтко́вай
маянтко́вае		 маянтко́вага маянтко́вых
Д. маянтко́ваму маянтко́вай маянтко́ваму маянтко́вым
В. маянтко́вы (неадуш.)
маянтко́вага (адуш.)		 маянтко́вую маянтко́вае маянтко́выя (неадуш.)
маянтко́вых (адуш.)
Т. маянтко́вым маянтко́вай
маянтко́ваю		 маянтко́вым маянтко́вымі
М. маянтко́вым маянтко́вай маянтко́вым маянтко́вых

Крыніцы: krapivabr2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

маянтко́вы поме́стный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

маянтко́вы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і маёнткавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

маёнтак, -тка, мн. -ткі, -ткаў, м.

Зямельнае ўладанне памешчыка, а таксама панскі двор, сядзіба.

Панскі м.

|| прым. маёнткавы, -ая, -ае і маянтко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

маёнткавы, см. маянтко́вы

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уса́дебный

1. сядзі́бны;

уса́дебный уча́сток сядзі́бны ўча́стак;

2. (поместный) паме́сны, дваро́вы, маёнткавы, маянтко́вы; (помещицкий) паме́шчыцкі;

уса́дебный быт ист. маёнткавы (маянтко́вы, паме́шчыцкі) быт.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поме́стный ист. маёнткавы, маянтко́вы, дваро́вы, паме́сны;

поме́стное дворя́нство паме́снае двара́нства.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)