маю́скульны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
маю́скульны |
маю́скульная |
маю́скульнае |
маю́скульныя |
| Р. |
маю́скульнага |
маю́скульнай
маю́скульнае |
маю́скульнага |
маю́скульных |
| Д. |
маю́скульнаму |
маю́скульнай |
маю́скульнаму |
маю́скульным |
| В. |
маю́скульны (неадуш.)
маю́скульнага (адуш.) |
маю́скульную |
маю́скульнае |
маю́скульныя (неадуш.)
маю́скульных (адуш.) |
| Т. |
маю́скульным |
маю́скульнай
маю́скульнаю |
маю́скульным |
маю́скульнымі |
| М. |
маю́скульным |
маю́скульнай |
маю́скульным |
маю́скульных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
маю́скульны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да маюскулаў; проціл. мінускульны. Маюскульнае пісьмо.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
маю́скульный маю́скульны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
МАЮ́СКУЛЬНАЕ ПІСЬМО́ (ад лац. majusculus крыху большы),
алфавітнае пісьмо, якое складаецца з вял. літар (маюскул). Да М.п. адносілася стараж. грэч. і лац. эпіграфічнае пісьмо. Рукапіснае лац. пісьмо захоўвала маюскульны характар да 2 ст. (гл. таксама Мінускульнае пісьмо).
т. 10, с. 241
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)